در اواخر دهه 1980 میلادی، شرکت جنرال موتورز (GM) اقدام به ارزیابی مقایسه­ای مونتاژ خود در محصول Pontiac و محصول تولیدی شرکت فورد Mercury Sable نمود. GM فهمید که یک اختلاف فاحش بین مجموعه مونتاژ این شرکت با شرکت رقیب، یعنی فورد، وجود دارد. پس از تحلیل اولیه این شرکت متوجه شد که 41% از این اختلاف به سبب قابلیت تولیدپذیری طراحی­ها است. برای مثال، محصول شرکت فورد قطعات بسیار کمتری نسب به GM داشت (مثلا تعداد قطعات سپر جلوی فورد 10 عدد و تعداد قطعات همین مجموعه در محصول GM، 100 عدد بود!) و هم­چنین مونتاژ قطعات محصول فورد بسیار راحت‌تر از محصول GM می‌باشد و اجزا به‌راحتی در یکدیگر قرار می‌گیرند. آن‌ها هم­چنین دریافتند که اختلاف سطح اتوماسیون مونتاژ در شرکت فورد (که بالاتر از مشابه آن در GM است)، تأثیر چشمگیری در این اختلاف فاحش مونتاژ ندارد. بنابراین، شرکت GM اقدام به استفاده و اعمال اصول DFMA در طراحی‌های جدید خود نمود و پیشرفت قابل‌توجهی در محصولات آن‌ها مشاهده گردید. GM موفق شد در بازطراحی چراغ‌های جلو و مونتاژ پنل Chevrolet به میزان 86% کاهش تعداد قطعات، 86% کاهش عملیات مونتاژ و 71% بهبود زمان مونتاژ دست یابد که منجر به صرفه‌جویی 7/3 میلیون دلار به‌صورت سالیانه گردید. در سال 1992، GM با استفاده از DFMA اقدام به بازطراحی داشبورد، صندلی‌ها، سپرها و بقیه عناصر خودروی Cadillac Seville نمود که منجر به کاهش 20% تعداد قطعات، کاهش 50% زمان مونتاژ سپر و صرفه‌جویی 5/0 میلیون دلار گردید.